Twee pond zwaarder
Klik op de foto voor groter!
Zaterdag 2-10-09 lag ik nog lekker in mijn bedje, toen de telefoon ging.
Het was mijn oudste broer Jim die vertelde dat Nancy met de kleine in het dorp zijn, en of ik het leuk zou vinden als ze bij me langs kwamen.
Ja natuurlijk, alleen zou ik niet 1-2-3 mijn bed uit zijn, en kant en klaar voor bezoek.
Ze bleven nog wel even in het dorp.
Aangezien het aankleden al meer dan een uur duurt, besloot ik na de wasbeurt, om alleen mijn pyjama bovenstuk, vest, sokken en schoenen aan te trekken. Iedereen denkt waarschijnlijk; "Nou dan had je net zo goed je broek en een T-shirt aan kunnen trekken." Nee, want de broek aantrekken is enorm lastig met dat elastiek in de taille. Gelukkig maar dat ik tegenwoordig in bed eet, en mijn pijnstillers inneem, zodat die wat ingewerkt zijn om met wat minder pijn de dag te beginnen.
Lees verder...Fries vervolg
Van Donderdag 16-9-09- t/m 20-9-09 is onze vriendin uit Friesland op bezoek geweest.
Ik ben de tijd een beetje kwijt, maar overdag heeft Jack haar de omgeving laten zien.
Ze zijn naar Zandvoort geweest en hebben langs de boulevard gereden.
Ze zijn ook naar het Haarlemmermeersebos geweest, daar is Jack op haar laatste bloedcelletjes een wandeling gaan maken. Geen tankstation in de buurt, maar gelukkig wel Brendy de hond, die haar uit een kolletje heeft getrokken.
Later zijn ze bij Jos patat gaan halen. 
Oh, de 2e dag heeft Jack gekookt, waar ze de energie vandaan haalde ik weet het niet, maar de bonen-taugè schotel en de vleesroerbak smaakten zalig. Geen foto?
Jack heeft trouwens ook in haar auto gereden, een kangoo weet ik veel, want Jack heeft dringend een 2e hands auto nodig.
Die rolstoel en handbike in en uit sjorren, de raampjes opendraaien, steeds meer gewrichten beginnen te protesteren.
Lief van Piety dat ze haar vervoermiddel aan Jack durfde over te geven.
Niet dat Jack slecht rijdt, maar een ander kan op dat ritje net tegen de auto botsen en dan zit Piety zonder vervoer.
Ik geloof dat ze op dit ritje Piety de Haarlemmermeer heeft laten zien. Doet er niet toe, de auto rijdt prima en ze kan overal bij.
Friezin in cabriolet
Woensdag 16-9-09 is onze Friese vriendin voor en paar dagen bij ons komen logeren.Mijn vader heeft de slaapkamer een beetje moeten verbouwen, want ze kwam net niet met haar rolstoel tussen het bed en de kast.
Mijn bekkie viel als een pedaalemmer open. “ja natuurlijk meis, waar is zijn riem?” Mijn vader is niet zo gek op honden. Hij heeft rakker ook wel eens uitgelaten hoor, maar dit is een vreemde hond.
We hebben heerlijk zitten kletsen, Jim kwam langs met zuurkool dus koken was niet nodig. Heerlijk!
We spraken ’s avonds over wensen, die je graag nog eens zou willen doen.
Piety wil graag een ballonvaart maken KOUD, net als haar andere wens ook zo KOUD.
Ze wilde dat vrije gevoel nog eens meemaken.
De wind hard door haar haren voelen, ze kan natuurlijk een föhn pakken.
Wij kennen toevallig iemand met een cabriolet.
Ik vroeg dus of ze dat echt wilde, en ja graag.
Lees verder...
Bulldog op ziekenbezoek
Dit is de Amerikaanse Bulldog van Ans, ik hoor het wel als ik het weer fout heb, en haar naam Gucci weer verkeerd geschreven heb.Een paar maanden geleden keek ze nog de kat uit de boom, of eigen Peg uit de rolstoel, want zo'n ding had ze nog niet eerder gezien.
Al snel raakte ze gewend aan mijn stoel en klimt nu bijna op mijn schoot als ik een koekje in mijn handen heb.
Als ik in bed lig klopt er iets niet, en komt ze niet bij me. Totdat ze ineens op bed sprong en naast me kwam liggen.
Wat een schatje hè? Die hond bedoel ik, ik weet dat ik een schatje ben.
Etentje
Zondag zijn Jack en ik weer door paps uitgenodigd bij de Chinees om daar te eten. Pa's broer Wim en zijn eega Suus waren er ook.
Het was DRUK, maar gelukkig een goede ventilatie, zodat we geen last hadden van parfum enz.
Voorgerechten; pa en Wim iets met garnalen, Suus gebakken banaan, Jack een soepie en ik een kroepoekie.
Ik neem nooit een voorgerecht, want dan zit ik al vol. Jammer had ik dit keer wel moeten doen, maar dat niet de schuld van chichi (geen idee hoe je haar naam schrijft)
We hebben lekker zitten kletsen en Jack en Suus(klinkt als een echte Amsterdamse) kunnen goed met elkaar overweg. "Neem nog een hand nootjes"
Kortom, ze zaten elkaar de hele tijd in de maling te nemen en op een leuke manier te pesten.
Iedere keer kwam Chichi bij onze tafel om zich te verontschuldigen dat het zo lang duurde voor we ons eten kregen, en iedere keer riepen de mannen en Suus; "Maakt niet uit meid, doe maar rustig aan." Ik kan me voorstellen dat Chichi dan denkt dat we gezellig zitten, en inderdaad alle tijd hebben.
Rakker in nood
Rakker de hond van Fred, heeft gisteren de hele dag geblaft en gejankt. Nadat Jack klaar was met haar tankbeurt hebben we gegeten. Laura kookt weer voor ons en Jim bracht het langs.De hond bleef blaffen en ik vertrouwde het niet en belde Fred, die nog steeds in het rca ligt. Zijn broer woont nu in zijn huis en ‘verzorgt de hond’
“Fred, mag ik je huis in om te kijken of alles wel goed is boven?” Natuurlijk mocht dit en Jack en ik zijn naar boven gegaan. Ik deed de deur open en riep Rakker, maar hij kwam niet.
Soms heb ik vervelende gedachten wat er aan de hand zou kunnen zijn, dus ik vroeg Jack haar telefoon mee te nemen. Fred heeft namelijk geen telefoon en in geval van nood moet je toch kunnen bellen. Broer C. kon wel op de grond liggen en hulp nodig hebben.
Jack deed de grote slaapkamer open en Rakker liep direct naar de huiskamer, en slobberde het water wat daar stond naar binnen.
Woest was ik, hoe kan je een hond opsluiten zonder eten en genoeg water. Lees verder...
Denley op bezoek
Klik op de foto voor groter.
Op zaterdag 12-9-09 zijn oma Laura, papa en mama met de kleine naar ons toe gekomen, omdat ik niet is staat was om naar Laura te gaan.
Wat een heerlijk jochie, én met spierontspanners durfde ik hem zelfs vast te houden. Nancy moest er wel bij blijven hoor, want als ik een spasme voel aankomen, moet het kind direct over gepakt worden. Het ziet er niet zo leuk uit als er ineens een baby door de kamer vliegt, omdat ik een onwillekeurig spierspasme krijg.
Een fijn geknepen baby is ook weer zielig en dat alleen omdat ik en een krampspasme schiet. Ik denk wel dat hij het trilspasme wel leuk vindt, maar dat heb ik helaas niet voor het zeggen.
Ik heb lekker met de kleine gekletst en hij deed, op verzoek, zelfs zijn ogen even open. Hij werd toch wel nieuwsgierig naar die doorgedraaide tante die met hem aan het kletsen was. Lees verder...
Zelf geplukt
Niet echt verstandig, want ik moet dan ver voorover bukken, waardoor de voorwielen van mijn rolstoel gaan kantelen op de ongelijke tegels.
Mijn bovenbuurman zag me bezig en wilde me helpen, maar ik bedankte hem.
Zelf geplukte bloemetjes, een klein bosje waar je moeite voor moet doen, is mijn manier om te laten zien dat ik van mijn moeder houd.
Het was natuurlijk wel heel stom!
Mijn moeder Evangeline
Neefje geboren
Het is een jongen en hij heet Denley.
Niet van mij, maar van mijn nichtje Nancy de oudste dochter van mijn oudste broer.
Nancy ligt al een paar weken in het ziekenhuis ivm zwangerschapsvergiftiging, ze moest bedrust houden.
Zij en haar zuster waren beide ook té vroeg geboren, dus deze kleine dacht; "Ik wil eruit, mijn vader en moeder zien, ik hoor ze alleen lieve dingen tegen me zeggen, ik wil ze voelen."
Nancy en de kleine waren te moe om nog veel te doen, dus heeft de verloskundige de vliezen gebroken, of hoe dat ook heet. 
Erwin en Nancy zijn lieve ouders, Laura en Jim en de ouders van Erwin zorgzame opa's en oma's die vast heel graag willen oppassen.
Overgrootvader van Jim's kant, mijn vader, loopt trots als een pauw rond, en overgrootmoeder van Laura's kant, wil vast het liefst nu bij de baby zitten. Nog even wachten, want moeder en kind moeten eerst bijkomen.
Nancy moet nog ongeveer een week blijven, we hopen dat ze snel opknapt.
Ik heb gisteren de presentjes, die ik bij emalish besteld heb, ontvangen, maar ook ik moet nog even wachten om de kleine te bewonderen.
We hebben Denley natuurlijk wel op de foto's gezien, een mooie jongen met een nog wat té grote muts met zijn naam op zijn kleine koppie.
De opa's en oma's zijn na het ziekenhuis uit eten gegaan, en hebben een kinderstoel bij de tafel geschoven.
Papa Erwin kan eindelijk zijn kleine jongen in zijn armen nemen en knuffelen.
Je staat als vader toch 9, in dit geval 8 maanden er wat verlaten bij, je kan de misselijkheid en pijn niet overnemen.
Ik hoorde dat hij heel lief was tijdens de hele zwangerschap en bij de bevalling. Dit wordt een heel gelukkig gezinnetje.
Welkom kleine jongen, we hopen dat je snel groeit en een geweldig, gezond en gelukkig leven krijgt.
Gevangen
Zo, ik ben weer een beetje aan het bijkomen, ben nog wel kapot, maar lijm doet wonderen.
Hij had al een paar visstekjes op het oog, maar hij was vergeten dat ik niet meer met de auto kan. Hij heeft 3 mooie andere plekjes gevonden waar het veilig is om met een rolstoel langs het water te staan.
Mijn vader op de fiets was mijn gids, want ik verdwaal nog in mijn eigen dorp.
We kwamen bij het restaurant Het Gemaal en Ted en Renate waren de visspullen al aan het uitpakken. Broer Jim en Laura kwamen tot mijn grote verbazing ook gezellig vissen. Jack zou wat later komen, omdat ze nog even bij de bieb langs moest. Mijn vader is veel langer gebleven dan ik had verwacht. Hij vond het heel gezellig om met zijn drie oudste kinderen en hun eega aan de waterkant te zitten.
Er stond best wel een harde wind, dus hadden we geen last van de warmte.
Ted heeft veel visvergunningen voor meerdere hengels, en zolang je de hengels niet vast houdt, mogen ze allemaal gebruikt worden. Ik was de enige die de hengel vast hield.
Ik kan je verzekeren dat vissen voor mij geen ontspanning is. Bij de 1e
beweging van de dobber vloog ik bijna mij stoel uit door spasme, en gaf
me een schreeuw WHAAAA.
Iedereen keek hoe mijn dobber onderging en ik de vis in een vloeiende
beweging uit het water tilde. Doodgewoon een spastische reactie door
schrik, maar de haak zat netjes door de lip. ZO ZIELIG voor de vis. 
Lees verder...
Lekker uit eten
Vrijdag heeft mijn vader me uitgenodigd voor een etentje bij de Chinees op zondagavond.
Mijn oom, tante en nicht (Wim, Suze en Theda) gingen ook mee. Ik heb Theda nog nooit gezien, want onze familie is zo groot, dat het onmogelijk is om ze allemaal te kennen.
Theda is de dochter van de olieboer, broer van mijn opa, die weer bekend stond als ome Herman. Even wat achtergrond informatie, meer weet ik ook niet.
We spraken af om 18.00u bij de Chinees te zijn.
Mijn gsm klok staat blijkbaar erg ver voor. Wel leuk, want ik zag Jan, oud spastisch vriendje van me, op de stoep staan.
Ik reed met een rotvaart langs hem en schreeuwde; "he Jan!" Hij sprong zoals een spast dat hoort te doen, drie meter de lucht in.
Ik blijf een rot meid.
We hebben kort met elkaar en zijn vriendin gekletst en daarna ben ik naar de Chinees gegaan.
Hoge stoep, maar waarom moeilijk doen, als je ziet dat er twee mensen naar buiten willen. Ik heb om een duwtje gevraagd, en de jongeman begon wild aan mijn wielen te draaien. WAAROM??? Natuurlijk wel hartelijk bedankt voor de hulp.
Binnen kwam de eigenaresse al op me af, ik hoefde niet eens mijn naam te zeggen. Is dat een goed teken? Ze weet dat ik de dochter van Theo ben en nam me naar de tafel en bracht een appelsap.
De rest van de groep kwam 10 minuten later, ze werden wel heel vriendelijk begroet, maar wat wil je, ze zijn vaste klanten.
Wim en pa zaten naast mij en vooral Wim vertelde verhalen over vroeger, waar pa niets meer van weet. Het kan ook zijn dat Wim zijn jeugdsentiment ook mooier en spannender heeft gemaakt, dat doen wij nu ook al.
Lees verder...
20 jaar samen
Ze is nog een paar maanden te vroeg
want we zijn pas in september
20 jaar gelukkig samen.
Jarig geweest
Ik ben ook jarig geweest, maar ik doe er alleen nooit iets aan. Ik heb een hekel aan verjaardagen, misschien te veel prikkels en ik versta alleen de helft van het gesprek. 
Eric, broer van Jack belde me als 1e om me te feliciteren, zo nog vroeger dan mijn vader.
Mijn vader kwam kort daarom binnen, daarna buuf Ans waar we thee mee hebben gedronken.
Iedere keer wilde ik weer aan die afwas beginnen, maar het lukte gewoon niet, mijn huis was een puinhoop. Het is mijn puinhoop, dus ik verontschuldig me er nooit voor.
Jack kwam met enorme bossen bloemen, die kan echt geen maat houden. De andere bossen moest ze mee nemen naar haar huis.
Bij de cadeautjes had ze allerlei zinnen die ik nu niet meer weet.
Het schaap van spek, is Bèèè Shaun the sheap
De mokka gebakjes spreken voor zich.
De aardbeien zijn de verboden vruchten.
De kersen vul maar in.
Een zak Nutsjes, omdat ze helemaal gek op me is
Een Gerbera in een glazen potje met rare bolletjes, voelt nat aan maar is het niet.
De ijsjes om ............
De sambal omdat............ Ja niet alles is openbaar. ;)
Lees verder...
Gezellig bezoek
Het is alweer een tijdje geleden, en ik ben de draad een beetje kwijt. We gooien het op de ouderdom en de ziekenhuisopname van Jack.
De schatten lazen dat ik zo'n trek heb in een mokkagebakje , dat ze er één voor me mee hebben genomen. Natuurlijk ook voor Jack, zichzelf en voor paps. Het was HEERLIJK!
Steven heeft direct foto's van mijn tuin genomen, en is later ook nog naar Jacks tuin gegaan om die ook vast te leggen.
De tuinen zien er nu al weer heel anders uit.
Femke, het nieuwe hondje van Ria was ook mee. Een lekker druk beestje dat werkelijk alles leuk vindt. Alle speeltjes van Mandy de poes werden getest op breekbaarheid. Is niet het juiste woord, het lijkt wel of ik aan afasie lijd.
Ria is ook langs geweest in Chaam waar de Rode Kruis aangepaste caravan staat. Helaas had ze toen nogal wat problemen met het treinvervoer, en kon niet lang blijven.
In Deurne bij de rolstoelmeerdaagse kunnen we ook niet echt kletsen, want dan is het zo druk en we zijn allebei slechthorend. Een goed gesprek schiet dan niet echt op.
Het was heel gezellig, en ze hebben zelfs bij de chinees nog loempia's gehaald. Jack en ik hoefde niets te doen, wat zalig om alleen te hoeven kletsen en luisteren.
Steven en Ria bedankt voor de heerlijke dag.
Peggy
Jackie is jarig
Hier heb je er in ieder geval één.
Ik wens je een fijne dag met spekjes en zo
patat, kip en appelmoes
frikandellen van de Jumbo
Liefs en kusjes van mij.
O ja, vergeten te vertellen maar je krijgt bezoek vandaag.
Kleine Peg en zus mar zingen vals
Het is heeeeeel lang geleden opgenomen door tante Tiny in de achterkamer bij opa en oma.
Ik denk dat ik 7 jaar was en Mar 5 jaar, toen kon ze al beter zingen dan ik.
Wij waren heel vrolijk maar wel serieus aan het zingen, kwam onze oudste broer Jim binnen. Bij Moriaantje hoor je hem lachend schreeuwen "Zo wit als sneeuw!"
Ik heb de bandrecorderband jaren geleden van Tiny gekregen, en heb iedere keer een stukje kunnen opnemen op een cassettebandje. Telkens brak de band weer, maar met veel plakband en een hoop geduld heb ik toch nog heel wat kunnen redden.Luister HIER naar onze lieve stemmetjes, of klik op het filmpje.
Natuurlijk met goedkeuring van zus geplaatst.
Jack en Peg in de knuffelweide
Op zondag 19-4-09 zijn Jack en ik naar de kinderboerderij geweest. Ik vind dit zo’n dom woord, alsof je daar kinderen mag aaien.Vroeger was het gewoon het hertenkamp, maar het is enorm groot geworden en wordt nu ook wel knuffelweide genoemd.
We zetten onze handbikes bij het hek, en we werden door de vrijwilligster binnen gelaten. Ze heeft ons een korte rondleiding gegeven en als we wat wilden, moesten we vooral vragen.
Ik wilde een geitje aaien, en ik kreeg Klaartje het rustigste beestje op schoot. Lief ding hoor, maar het bleef staan.
Ik wilde dat het door zijn pootjes knakte en ging liggen, maar ik had al snel door dat ik haar hiermee zou moeten helpen. Beetje zielig, het viel me trouwens op dat haar vacht heel zacht is.
Mandy de abessijn
Mevrouw heeft een stamboom en prachtige kittens op de wereld gezet, die stamboom niet hoor.
Wat is een Nederlands woord voor kittens, babypoesjes, poezekindjes?) Goed, ik blijk dus toch té moe te zijn om te loggen. Ik kan niet eens een normale zit neerzetten, maakt niet uit heb ik nooit gekund.
Jack heeft Mandy op 25 oktober gekregen van de cattery eigenaar, waar ook Ventje (Gandalf) vandaan is gekomen.
Mandy is nu met pensioen en brengt weer leven in twee huizen. Jack heeft een mandje gekocht, en de prinses gaat bij het horen van; “Mandy, ga je mee?” zelfstandig in haar reismand. Het fillmpje wil nog niet uploaden. Lees verder...
Fred in de sloot gereden
17 september al op de site gezet.
Het is me het weekje wel hoor, alles gaat verkeerd! Soms denken we om de vakantie maar af te annuleren.
Het nichtje van Fred stond vanavond voor mijn deur. Ze vroeg of ik op Rakker kon passen, want Fred is met zijn elektrische stoel in de sloot gereden, meer een greppel, maar er staat toch water in.
Waarschijnlijk is hij langs die oersaaie weg tijdens het rijden ingedommeld. Iemand groette hem met een claxon, en hij reed van schrik de greppel in.
Ambulance en brandweer erbij om hem eruit te halen. En wat deden ze? Ze zetten Fred weer in zijn rolstoel en hij kon naar huis rijden.
Natuurlijk kan het zijn dat Fred niet mee wilde, maar met een hoge laesie voel je niet dat je iets gebroken hebt, of inwendige bloeding hebt, hij voelt gewoon niets.
Thuisgekomen moest hij lang wachten op de thuiszorg om hem in bed te leggen. Inmiddels was hij al flink onderkoeld, en toen hij in bed lag bemerkte de wijkverpleegster dat zijn been er wat vreemd bijlag. Dokter gebeld, en hij moest toch naar het ziekenhuis. Weer met het brandweerbakkie naar beneden. Verkeerde brandweerauto, dus steeds meer publiek, en allemaal foto's maken en filmen.
Ik ben net gebeld door zijn nichtje, hij heeft zijn heup gebroken. Hij is voorlopig nog niet thuis denk ik, tenzij hij thuis kan herstellen.
Het probleem is nu Rakker, wie kan voor hem zorgen. Wij gaan met vakantie en we zijn bovendien te moe.
Jack krijgt morgen, oh vandaag zie ik, haar thuis transfusie en dan kan ik toch niet voor Rakker zorgen.
Ik vind het zo rot voor Fred, hij tobt al 3 jaar met zijn gezondheid. Rakker wordt van de ene naar de andere plek gebracht.
Ik hoop dat Fred thuis kan herstellen, dan kan Rakker bij hem zijn. Er is altijd wel iemand van de vrijwillige hulpdienst die de hond kan uitlaten en eten geven, maar hij kan niet de hele dag alleen thuis zijn.
Ik kan het niet uitstaan dat al die mensen hebben staan filmen en foto's hebben gemaakt. Stelletje sensatiezoekers!
Laatste nieuws:
Fred wilde zelf niet met de ambulance mee, omdat hij bang was dat zijn ellektrische rolstoel gejat zou worden.
Hij heeft wel nieuwe breuken, maar daar kunnen ze toch niets aan doen, omdat hij niet kan revalideren.Rakker en Fred zijn weer gezellig samen, en Fred hoopt ooit weer zijn arm te kunnen bewegen, zodat hij weer kan fietsen.
Peggy
Indie herdenking 15-8-08
Mijn moeder is geboren in Buitenzorg, dat heet tegenwoordig Bogor.
Op 16 jarige leeftijd is ze met haar zusters en zwager en hun kinderen in Rotterdam aangekomen met de Sibajak 13-09-50 T.Priok 09-10-50. Ze woonden in Wijk aan Zee in Hotel Welgelegen.
Ze hebben de interneringskampen overleefd en de bersiap. Mijn moeder sprak nooit over deze tijd, mijn tantes, ooms neven en nicht ook niet. Haar zuster Nel en man/vriend Ot (heeft aan de Birma spoorlijn gewerkt) zijn vanuit Nederland naar Amerika geëmigreerd.
Vorig jaar heb ik de herdenkingsdienst op tv gezien, en realiseerde me dat ik bijna niets weet uit die tijd in Indië.
De verhalen die ik vorig jaar hoorde zijn verschrikkelijk, waarschijnlijk de reden waarom mijn moeder ons niets heeft verteld.
In de nacht dat mijn moeder op 51 jarige leeftijd overleed, was ze weer in het jappenkamp, en kroop ze angstig over vloer van haar kamer. Mijn vader was bij haar, maar ze was té ver weg om zich veilig te voelen.
Dit jaar heb ik bewust niet gekeken, maar wil er ook niet aan voorbij gaan.
Bij het scannen van de oude fotoboeken, ben ik foto's tegengekomen van de Sibajak, hun eerste onderkomen en daarna hun huis in Onsdorp, waar mijn vader mijn moeder verliefd op elkaar zijn geworden.
Waarom herdenken op 15 augustus?
Lees het op Indië herdenking
Lees meer logs HIER en HIER
Peggy
Belgische Nederlanders op bezoek
Ja of andersom. Jacq en Els woonden eerst in Nederland maar zijn geëmigreerd. Ze wonen in een sprookje en ze zijn gelukkig!
Gisteren zijn ze door heel Nederland gereden, en hebben veel bezoekjes gebracht aan familie en vrienden.
Onderweg naar boven nog voor een trouwerij, zijn ze ook bij ons langs geweest.
Het was zoals altijd heel gezellig, en ze doen ook niet moeilijk.
Geen eten in huis, dan halen we toch een patatje!
Deze pot met speculoos hebben ze voor ons meegebracht, en het smaakt zalig!
Net echte speculaas maar dan zonder de kruimels en de rotzooi. Ik eet geregeld speculaas op brood, maar zonder boter dondert dat er natuurlijk tussenuit. Nu niet meer!
We kregen ook nog zaadjes van planten uit eigen tuin. Lupine en duizendschoon, de laatste ken ik wel, maar lupine moet ik opzoeken.
We hebben in korte tijd veel besproken, en Jack is weer uitgenodigd om een weekend in het sprookje te leven. Ik mag ook, maar ik kan de reis niet aan.
Het huis is ook niet rolstoeltoegankelijk dus dan heb ik een probleem.
Na de verkleedpartij zijn ze naar de laatste stop van de dag gegaan, de trouwerij.
Weer een gezellige maar dit keer relaxte dag.
Peggy
Aussies come, Aussies go
De Australiers zijn naar hun volgende adres een woonark op de pr. Hendrikkade. De foto's uit de brochure kloppen niet met de werkelijkheid.
De boot is oud, smerig met kapotte ramen die niet open kunnen en de eigenaar blijkt onder in het ruim te wonen.
Ik heb hen aangeraden om foto's te nemen van het verrotte voedsel en de andere rottigheid, misschien krijgen ze iets van het geld terug.
Mandy wilde het liefst gillend terug naar Jacks huis, maar het is maar voor 2 overnachtingen en ze zitten direct in het centrum van Amsterdam. Ze hebben de gaypride gezien, ik ben benieuwd wat ze er van vinden.
Jack stond vanmorgen al vroeg op Schiphol om ze uit te zwaaien, maar ze kon ze nergens vinden. Logisch want ze zijn vroeger dan gepland via Frankfurt naar Dublin gevlogen. Slechte zaak van de organisatie dat ze niet gebeld hebben dat hun vlucht geannuleerd is, en dat ze een eerdere vlucht moesten nemen. Gelukkig waren ze op tijd, maar ik hoop wel dat de rest van hun wereldreis beter georganiseerd is.
Om de een of andere duistere reden kunnen we geen contact maken met de Australische mobiele telefoons, wat heel frustrerend is als je een afspraak hebt lopen die niet door kan gaan.
Gelukkig belde Mandy vanuit het vliegtuig, ze is boos over de gang van zaken en terecht.
Ze zou een smsje zenden naar Rob, en die belt dan naar mij. Dit heeft hij inmiddels gedaan en morgenavond komt hij met zijn vrouw en zoon naar Jackies huis.
Ze zouden eerst naar moeders gaan om haar opnieuw te ontmoeten, maar moeders voelt zich geradbraakt en heeft helaas af moeten zeggen. Ze vindt dit wel jammer, maar als het lijf niet mee werkt, houdt het op. Misschien komen ze nog een keer langs.
Jack was heel nerveus om haar familie te leren kennen, en nu is ze verdrietig omdat ze weer weg zijn.
Ik zal maar eens een webcam aanschaffen, zodat we elkaar kunnen zien als ze weer thuis zijn.
We zijn wel blij dat we ze hebben leren kennen. 
Peggy
Aussies op bezoek
Gisteren zijn John en Mandy na een lange reis bij Jackie neergestreken. Ze komen uit Australië en John is Jackies neef. Ze moesten veel overstappen en zijn ongeveer 45 uur onderweg geweest, ze waren dus kapot toen ze op Schiphol aankwamen. Jack heeft ze opgehaald met de auto.Ik kan nu al zeggen dat John en Mandy fantastische mensen zijn. Heel lief en spontaan.
Jack was een echte stresskip, want ze wist niet wat John en Mandy van haar verwachtten. Het is nu namelijk veel té benauwd weer, om ze overal naar toe te brengen. We zijn niet op ons best op het moment. Gelukkig, maar ook jammer voor hen, dat zij zich ook niet zo lekker voelen, ze hebben flink de griep.
Mandy heeft een zelfgemaakt knuffeltje aan Jack gegeven, en zelfgemaakt is zoveel meer waard, bovendien is Jack gek op knuffels.
Ze heeft zelfs aan mij gedacht, en ik heb een "Slang doek" gekregen. Alle vreemde Australische woorden vertaald naar normaal. Het hangt nu in mijn slaapkamer aan de muur.
Ze logeren 4 dagen in Jackies huis, en Jack slaap bij mij. Zo kan iedereen doen waar hij/zij zin in heeft.
Gisterenavond ben ik met de Speedy naar de Chinees gereden om het eten op te halen.
Het was heerlijk maar veel te veel natuurlijk. De rest ligt in de vriezer.
Het is voor mij wel frustrerend dat mijn Engels niet meer zo goed is als het is geweest, maar ik red me nog wel. "This is really really really broken"van de reclame komt geregeld naar boven. "The ship walked fast" van Harrie Jekkers, als ze ons maar begrijpen.
Jack is wat gefrustreerd omdat ze haar familie graag wat van de omgeving had laten zien, maar met dit benauwde weer lukt dat gewoon niet.
Dan blijkt toch maar weer hoe makkelijk het internet is. Ik heb routes in het Engels uitgeprint, zodat ze zelf met de bus en de trein overal naartoe kunnen. De bushalte is voor de deur, dus dat lukt wel. Jack en Mandy zijn nu boodschappen aan het doen, en John ligt uit te zieken op bed.
Ze zijn echt lief, en ik ben blij ze te leren kennen.
Peggy
Feestje bij de Chinees
Wij kwamen als laatste binnen, en dat was maar goed ook, want mijn vader wilde ons in het midden van de lange rij tafels hebben.
Nee, we zaten prima op het hoekje, waar we in geval van nood direct weg konden gaan zonder de anderen te storen.
Het personeel van het restaurant had versiering aangebracht, slingers, vlaggetjes en ballonnen met 75 jaar.
Het voorgerecht heb ik overgeslagen, want dan zit ik al vol. Jack had een eng uitziend soepie waar ze een mes bij nodig had om de groente te snijden. Ze vond het lekker.
Ik zag veel garnalencocktails voorbij komen, soep en kleine loempia's.
Voor het eten kwam, mocht je kiezen tussen witte rijst of nasi, maar ik zag later ook bami.
In de lees verder de foto's van het eten. Lees verder...
Rakker voelt zich thuis
Hij slaapt bij Jack, maar 's middags zijn Jack en Rakker bij mij.
moet hij wel uitrusten.
Het liefst naast Jack op een smalle bank.
Jack wordt er geregeld bijna afgeduwd.
Er is echt bijna geen plek op de bak om naast elkaar te liggen. Rakker krijgt het toch altijd voor elkaar
om het beste plekkie te bemachtigen.
Gefeliciteerd allemaal
Deze prachtige bloemen heb ik van Jackies moeder gekregen.
Ja, de maanden juli en augustus zijn verjaarmaanden, het is dus druk. Voor mij is een verjaardag een heel gewone dag.
Ik heb natuurlijk wel felicitaties per post en telefoon gekregen.
Jack vindt verjaarsvisite wel gezellig, maar ook eng. Bovendien is het té vermoeiend om de hapjes en drankjes te kopen en te serveren.
Hoewel het niet nodig is, wil ze wel van alles in huis hebben.
Ik niet, ik heb thee, koffie en wat fris.
Ze komen voor de jarige en niet om te snoepen.
Post en telefoon vindt Jack ook leuk om te ontvangen! Jack heeft trouwens ook zo'n prachtige bos gekregen.
Moeders heeft een heerlijke appeltaart voor ons gebakken, waar nu nog maar een klein stukje van over is.
Die foto heeft Jack getrokken, maar die komt er hier ook nog wel te staan.
Ik moet alleen nog even mijn leeftijd veranderen in 50, gelukkig geen Sarah in de tuin.
Waarom ze die Sarah's en Abrahams zo oud maken begrijp ik niet, ik zie er uit als een jonge godin.
Nee, ik ben niet vandaag jarig, is allang geweest!
Moeders en Eric het was heel gezellig weer te kletsen.
Wie weet de naam van deze prachtige bloem, ze ruiken niet en zijn heel gevarieerd.
Peggy
Vogelopvang
Ik draaide me om maar zag niets liggen terwijl ik toch ook iets hoorde vallen.
Ik zag een pluizig veertje, en dacht; "Dat zal toch niet?"
Voor de zekerheid heb ik mijn rolstoeltas op schoot genomen, en keek er in. Naast een NUTS wikkel lag een jonge vogel. Heel voorzichtig pakte ik het beestje uit mijn tas.
Ja wat moet je ermee, naar de meeuwen?
(inside joke) Ik heb hem op schoot gelegd en ben naar binnen gereden. In de keuken heb ik een druppel water in zijn opengesperde bek laten vallen, daarna weer naar buiten. Hij kukelde direct van het hek, dus heb ik hem maar onder een groot blad in de tuin op de aarde gezet, zodat de roofvogels hem niet konden zien.
Tien minuten later ging ik kijken en hij zat nog steeds op dezelfde plek, geen veertje verroerd.
De mieren waren al een strategie aan het opzetten om het arme beestje mee te slepen. Ze marcheerden over zijn hele lijfje.
Zachtjes tikte ik hem aan en spoot wat water naar hem. Hoera er kwam beweging in, hij schudde zijn veren en het legertje verkenners viel van hem af. Nog wat gefladder en ik kon hem nergens meer vinden.
Ik hoop dat hij na de klap tegen de muur/raam nu beter uit zijn doppen kijkt.
Jakkes, ik moet er toch niet aan denken dat ik niet in mijn tas had gekeken. Ik zou dan na een paar dagen in een dode maar toch levende vogel hebben gegrepen. GOOR!!!
Eigenlijk is het maar goed dat hij in mijn tas viel en niet op mijn schoot, want dan zou ik verstijfd van schrik op de grond liggen.
Wat doe jij met jonge vogeltjes in nood?
Peggy
Rakkers medicijn Carprodyl
Vanmiddag zijn we met Rakker naar de dierenarts is Osdorp geweest.
Fred (zijn baas) stond buiten al op ons te wachten.
Heel lief van, verpleegkundige of dokter Dennis, dat hij Rakker van de achterbank heeft getild en naar binnen heeft gebracht.
Het is er binnen heel klein, en het is maar goed dat Jack zonder rolstoel naar binnen is gegaan, want er was toch geen plek voor drie.De vrouwelijke dierenarts was lief voor Rakker. Het blijkt dat Rakkers
linkerknie het probleem is. Hij heeft arthrose en zijn kruisbanden zijn
ook niet best.
Hij kan later misschien geopereerd worden, maar ze geeft eerst
pijnstillers.
Daar gaat het ons om, dat Rakker van de pijn af is.
Hij mag zijn poot niet te veel belasten, dus kleine stukjes lopen.
Een klein lichtpuntje, zijn hartprobleem is niet verergerd.
De pijnstiller die we gisteren gaven, werkte al na een uur, de carpodyl 50 mg doet nog helemaal niets.
Rakker verrekt van de pijn
Jack kan maar niet wennen aan een huis zonder dieren, en om de leegte te vullen heeft ze gisteren Rakker opgehaald bij Ger.We hebben meer dan een jaar op Rakker gepast, en meerdere keren voor kortere tijd, omdat zijn baas opgenomen moest worden.
We hebben hem op bed gelegd, vertroeteld, lekkers in zijn speelbal gegeven, maar hij had té veel pijn of was té moe om hem zonder hulp leeg te maken.
Ik was boos op Ger dat hij niet met Rakker naar de dierenarts is gegaan, dit is niet een verrekte spier. Het lijkt wel of hij scheef gegroeid is.
Vanmorgen kwam Jack weer met hem binnen, en hij was er nog erger aan toe dan gisteren. Hij lag maar te trillen en kon niet meer overeind komen. Jack vertelde dat hij bij haar thuis ook niet op zijn benen kon staan, en hij viel om tijdens het poepen. Ik heb een warmte deken op stand 1 over zijn heupen, en even later werd het trillen minder. We hadden nog pijnstillers van Siemen liggen, maar om die zomaar aan Rakker te geven durfde ik niet.
Lees verder...Diesel overleden
tijdens onze vakantie is Dieseltje overleden.
Ze was nog maar drie jaar oud.
Ik ben nog op zoek naar een mooie foto!
Ze gaf me een enorme lange lik van onder mijn kin tot over mijn brillenglazen.
Diezelfde middag kreeg ik een smsje van Ans. Een kort bericht, maar het kwam hard aan. “Diesel maandag tussen 3 en 4, daarna crematie.” Lees verder...
Rakker op bezoek
Vandaag hadden we Rakker, de hond van Fred op bezoek.
Een dagje gaat nog wel, maar ik wil Rakker niet meer voor een langere periode in huis hebben.
Fred moet namelijk weer opgenomen worden.
Rakker is al oud, heeft hartproblemen en meerdere bulten op zijn lijf. Ik wil niet weer met een lief beest naar de dierenarts gaan om hem in te laten slapen. Bovendien gaan we binnenkort met vakantie. Ik heb dus "NEE" gezegd toen Fred vroeg of ik voor Rakker wil zorgen als Fred in het ziekenhuis ligt.
Fred bracht Rakker rond 11.00u en in een mum van tijd liep mijn huis vol. Mijn vader via de achterdeur, buuf Ans via de voordeur en Fred was net binnen. Wauw wat een prikkkels tegelijk, daar kan ik echt niet meer tegen.
Ik heb, toen iedereen weer weg was, Rakker in de achtertuin geborsteld. Jack vertelde dat ze naar het dorp ging fietsen en wat had ik een mazzel dat ze nog niet weg was.
Ik stond met mijn voeten op de grond, en zat met mijn kont half op mijn kussen. Rakker zag er prachtig uit, en ik had zijn vacht op mijn zwarte broek, lekker warm.
Het was niet echt nodig dat vachtje, want het zonnetje scheen heerlijk. Ik wilde weer goed in mijn stoel gaan zitten, tikte ik per ongeluk met mijn hand tegen mijn linkerrem aan.
Mijn rolstoel reed direct onder me vandaan en ik lag, voor ik het in de gaten had, languit op de grond. Rakker sprong direct in mijn armen om te spelen.
Ventje ingeslapen
Zaterdag hebben we Ventje moeten laten inslapen.
Hij had een zeer kwaadaardig en agressief lymfoom.
Donderdag kwam de uitslag van het biopt binnen, en je hoopt toch altijd dat het iets anders is dan kanker.
Ventje had nog nergens last van, en om hem donderdag direct een spuitje te geven, zou moord zijn. Er was nog een medicijn wat de kanker zou remmen met een pijnstiller er in verwerkt.
Vrijdag heeft hij het nog ingenomen bij het eten, maar zaterdag wilde
hij niets meer. Hij liep wel naar zijn etensbak, maar at niet.
Hij heeft de hele middag zonder te piepen op Jacks schenen gelegen.
Ventje bij de dierenarts
Hij heeft een enorme bult in zijn hals die zeer snel is gegroeid.
De arts heeft er met een naald wat uitgezogen en naar het lab gezonden. Ze was er niet blij mee, en morgen krijgt Jack de uitslag.
Ventje blijkt er zelf geen last van te hebben, hij is heel speels en voelt zich hier thuis.
Jack moet wat witte jassen zien deze week, en wil Ventje niet zolang alleen laten, vandaar dat ze bij me slapen.
Hier een filmpje
Hij vindt de zonnebank heerlijk, en is er bijna niet onderuit te krijgen.
Zelfs nadat de lampen al lang uit waren, bleef hij liggen en keek omhoog. "Waar blijft die zon?"
Ik zeg dat het een vetbult is, want we willen geen slecht nieuws krijgen.
Nu is het afwachten!
Peggy
Abraham Ted
Ik denk dat zijn kinderen Jack en Soraya iedere lantaarnpaal en raam in Onsdorp hebben beplakt.
Vanavond gaan ze lekker wokken.
Lief hè, hij kwam naar me toe om me te feliciteren met zijn verjaardag.
Mijn vader heeft de foto's van de pop gemaakt.
Verdriet om Siemen
geboren 01-11-1991
Gisterenmiddag werd ik door Leon van de dierenkliniek gebeld. Siemen is niet zoals andere katten, hij kreeg zijn diazepam niet meer, en direct was zijn eetlust verdwenen. Siemen eet alleen met diazepam.
Er volgde een heel snel verhaal, de dokter vermoedde dat het zijn schildklier is, en hij vroeg toestemming om zijn bloed daarop te controleren. Natuurlijk gaf ik daar toestemming voor. Hij vertelde ook dat hij iets té voorbarig is geweest door te zeggen dat hij vrijdag naar huis mocht, want nu moest hij weer wachten op de uitslag van schildklier. Siemen zag er nog goed uit, maar wel wat versuft door de diazepam.
De bloeduitslagen van nier en lever zouden die middag binnen komen, en een andere arts zou me ´s middags terugbellen. Ik vertelde toen Jack uit het VU kwam, wat Leon vertelde, en we maakten ons geen zorgen hij zag er immers goed uit.
In de middag belde een dr. Hiljes met de mededeling dat het slecht ging met Siemen. Verbijstering bij mij, want dr. Leon zei niet dat het slechter ging, siemen hing weer aan de diazepam.
Ze gaf de bloedwaardes door die net waren binnengekomen, en daaruit kon ze zien dat de nieren van Siemen het helemaal hadden opgegeven. "En nu?"
Het beste was om Siemen in te laten slapen, dat kon die middag of anders ´s avonds. Ik kreeg de indruk dat het beter was om eerder te komen, en probeerde Jack te bereiken.
Ze was net bij mijn schoonzus Laura vertrokken naar de apotheek. Ik wilde dit nare bericht niet telefonisch overbrengen, en ben vast gaan rondbellen voor vervoer. Lees verder...
Siemen bij de dierenarts
Vorige week mocht hij al een bezoekje brengen in Badhoevedorp, omdat hij de diarree had en niet meer wilde eten en drinken.
Hij kreeg onderhuids vocht toegediend een antibiotica injectie, een kuurtje, en wat pillen, speciaal voer om de eetlust op te wekken, mee naar huis.
Meneer vertikte het om te eten en te drinken. Jack heeft hem met een spuitje vocht in zijn strotje gespoten. Eerst leek het beter te gaan, maar hij at nog steeds niet en zag er zo zielig uit.
Jack vroeg wat te doen, ik bekeek Siemen even, en zag dat hij er sinds gisteren wel zieker uitzag. We besloten daarom eerder met hem naar de dierenarts te gaan. Lees verder...
Broccoli taart
Mijn schoonzus Laura kookt al weer een paar maanden voor ons.
Wij hebben gewoon niet de energie om zelf te koken. Zelfs een kant en klaar maaltijd uit de vriezer halen en opwarmen in de magnetron, doen we niet gauw.
We zijn gruwelijk verwend, moet je maar kijken wat een heerlijke taart we gisteren hebben gekregen.
Mijn broer Jim brengt het eten, en als ik de afwas nog niet heb gedaan, doet hij dat ook nog terwijl wij zitten te smikkelen.
Als Jim nog niet uit zijn werk is, haalt mijn vader het eten bij Laura op en brengt het met de fiets naar ons toe.
Soms eet hij een hapje mee, maar hij eet 's middags warm.
Ik had een groot stuk broccolitaart gepakt, maar als het voor je snuffert blijft staan, is het "ah, nog een klein plakje."
Ik heb de taart weg moeten zetten, anders zou ik door blijven eten en misselijk zijn geworden.
Laura, we vinden het nog steeds fijn dat je zo lekker voor ons kookt.
Ziet de taart er lekker uit of niet?
Peggy
Ventje pest
Ik ben een tijdje weggeweest, té druk of té ziek om mijn sites bij te houden. Ja net als Miepfiep probeer ik nog steeds van alles uit, en dat kost heel wat tijd en energie. Ik heb een paar dagen bij Jack gelogeerd, en dat voelde aan als een vakantie, Wat een rust!
Hij kijkt iedereen die binnen komt vanaf de kast minachtend aan.
Het nieuwe katertje van Jack is 9 jaar, en heet Ventje, een ADHD katje. Het vliegt ineens van de ene kamer naar de andere slippend over het vinyl.
Ventje was eerst bang voor me, maar na enige tijd kwam hij naar me toe en mocht ik hem aaien. Daarna heeft hij me in zijn kattenhart gesloten, en vloog van de stoel op mijn schoot. Tis net een vleermuis met die grote oren en kan nog vliegen ook. Nooit verwacht dat hij dat zou halen, maar hij had het naar zijn zin en klauwde zijn vlijmscherpe nagels in mijn vel.
Fijn gevoel!
Lees verder...
Pakjesavond '63 en '65
Pakjesavond 1963
Mijn broer Jim kreeg een ridderpak, broer Ted een cowboypak, mijn zus Mar en ik kregen ieder een pop.
Ik geloof dat Mar een bruine pop kreeg en ik een witte. Mijn pop noemde ik Brenda.
Het belangrijkste was wel het kruippoppetje dat je met een sleuteltje in de rug kon opwinden, en zo kroop het poppetje de hele kamer door.
Mijn jongste broer Frenkies zal wel knuffels gekregen hebben. Je let toch eigenlijk alleen op wat je zelf van de Sint hebt gekregen?
Pakjesavond 1965
Wat we hebben gekregen? Ik zie op de foto's; poppen, een schoolbord op poten, een tafeltennisspel, een klein schrijfbord met krijtjes en een wisser, en de rest was nog niet uitgepakt.
Natuurlijk waren opa en oma er ook bij, en tante Tiny en Joyce.
Ik weet niet veel meer te herinneren uit deze tijd. Mijn jongste broer vond de teil met pakjes, toen hij achterover van de bank viel.
Of was dat weer een ander jaar?
Hebben jullie nog leuke foto's van vroeger?
Peggy
Jack kattengek
Vanaf dat ik voor het eerst op mezelf ging wonen heb ik altijd dieren gehad. Eerst Milo, een poedel, door hem kreeg ik contact met mensen uit mijn nieuwe buurt. Ik heb uren met hem rondgelopen door PolderDorp. Helaas kon hij geen moment alleen zijn, want dan brak hij de boel af. Zo is Milo naar mijn moeder gegaan. Ik verhuisde in 1990 naar mijn geboortedorp, en zat daar dierloos op 1 hoog. Mijn broer kwam toen met het lumineuse idee om Siamezen te nemen. Ze zijn eigenzinnig en hangen erg aan hun mensen. Zo kwam ik aan Siemen en Tobias, in 1991 zag ik een advertentie in de krant, 2 kittens van 3 maanden die een goed tehuis zochten, het waren kruisingen tussen siamees en pers. Met pijn in mijn hart en een groot schuldgevoel heb ik Tobias na 4 jaar uiteindelijk naar het asiel moeten brengen. moeten doen omdat hij in huis bleef plassen. Ik heb dat 1,5 jaar aangekeken, en was altijd bang dat hij een keer in mijn medicijnenkamer zou gaan plassen.
Lees HIER verder
Volwassen relatie
Jack en ik kennen elkaar in november 2007 18 jaar, onze relatie is volwassen geworden.
Ik wilde stoppen met werken, maar wilde niet in het gat "van niets doen" storten, en ben met mijn vrienden Janie en Cor, gaan sporten.
De 1e keer was die kleine me nog niet opgevallen, ik was waarschijnlijk meer bezig met; "Waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen?"
Ik heb mezelf op mijn 30e verjaardag een rolstoel gegeven, want ik viel meer dan ik liep. Je moet de voordelen van een rolstoel ervaren, om je er in te werpen. Ik had hem dus nog maar 2 maanden toen ik ging sporten.
Ik speelde die dag bij het zit-badminton-gedeelte, daar hangt het net lager.
Wat een leuke meid, dacht ik direct. We zaten meer te dollen dan de shuttle naar de overkant te slaan, maar wie lette daar nou op?
Bij de wisseling van veld, ging ik naar Janie en zei: "Zie je de kleine daar, die ga ik versieren!" Ze begon te lachen en zei; "Echt?" "Ik weet nog niet wanneer, maar het gebeurt!" Lees verder...
Winterklaar
Mijn vader heeft vandaag mijn tuin weer winterklaar gemaakt. Oude plantjes er uit, struiken gesnoeid, en een gele pukul ampat gered.
De boompjes heeft hij uit de tuin van de buren getrokken, en bij mij neergezet. Nee hoor!
Deze foto is van een paar maanden geleden. Hoewel ik wel toesteming heb gekregen om een foto van hem hier neer te zetten, wordt het toch een waar zijn gezicht niet goed op te zien is.
Veel zonnebloemen liggen al te drogen.
Leuk om in de winter naar te kijken als de vogels er op afkomen.
Ik wist niet eens dat er zoveel verschillende kleuren zonnebloemen zijn.
Paps blijft altijd bezig. Hij blij dat Jackies tuin nu maar vier buitenlampjes bij me vandaan is.
Daar moet nog even iemand bijkomen die verstand heeft van beesten, want de tegels worden iedere dag omhoog gewerkt.
Mijn vader wilde het beesten hol al uitgraven, maar hij weet niet wat hij tegenkomt.
Bijna iedere dag stampt hij de tegels weer aan, en gooit er grint in, maar misschien weet de Limburgse bioloog wat er gedaan moet worden.
Peggy
Nichtje in de krant
Vreemd hoor om mijn nichtje in de krant te zien staan.
Het is trouwens geen "tje" meer, ze is al 19 of 20 jaar, geloof ik.
Ik ben erg slecht in onthouden van verjaardagen en gezichten.
Eigenlijk in alles, daarom dit dagboek, dan weet ik wat we gedaan hebben.
Jaren hebben de gezusters iedere week in de krant gestaan, maar toen deden ze nog mee met wedstrijddansen.
Ik zet er geen namen bij, want ik heb geen toestemming gevraagd. 
Niemand die haar en de dochter van mijn Fysiotherapeut herkent.
Ik ben benieuwd of broertje en zus ons nichtje wel herkennen. Geen namen schrijven alleen bijvoorbeeld linksboven.
Peggy
Zelf geplukt voor mams
Dit bosje bloemen heb ik uit eigen tuin geplukt.
Een gevaarlijk klusje, want zoveel staat er niet meer in bloei waar ik bij kan.
Ik moest natuurlijk weer het blauwe bloemetje ver achterin de tuin hebben.
Staande op mijn spasme, heb ik me voorover in de tuin laten vallen, dát ging makkelijk.
Het omhoog krabbelen ging een stuk moeilijker.
Naast de foto van mijn moeder moet een zelf geplukt bosje bloemen staan, en daar mag ik best wat moeite voor doen.
Het bosje heb ik van alle kanten op de foto, maar ik kon geen keuze maken. Deze heb ik met mijn ogen dicht aangeklikt.
Ik ga zelden naar het graf van mijn moeder, ik zet wel een bloemetje bij haar foto.
Waarom ligt er meestal grind op een begraafplaats? Rolstoel-en rollatorgebruikers kunnen nooit zelfstandig door het grind rijden. Gras zou een stuk beter zijn.
Peggy
Indië herdenking
Bron: IndiëherdenkingWij herdenken op deze dag de capitulatie van Japan. Hierdoor kwam op 15 augustus 1945 de Tweede Wereldoorlog voor Nederland definitief ten einde. Bij de plechtigheid herdenken wij alle slachtoffers van de Japanse onderdrukking in en om voormalig Nederlands-Indië gedurende de Tweede Wereldoorlog.
Het politieke klimaat in Nederland vlak na de oorlog werd getekend door schaamtegevoel rondom het koloniaal verleden en gevoeligheden in de relatie met Indonesië tijdens de onderhandelingen over dekolonisatie en daarna. Daardoor duurde het lang voor er van overheidswege erkenning gekregen werd voor het leed van de oorlogsslachtoffers uit de voormalige kolonie Nederlands-Indië en er enige belangstelling kwam voor de slachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog in Zuidoost-Azië. Na plaatsing van een urn in het monument op de Dam, het KNIL-monument in Enschede, het vrouwenmonument in Apeldoorn en de Plaquette in de Tweede Kamer te Den Haag kwam in 1988 het Indisch Monument te Den Haag tot stand.
Interneringskampen Zo’n 100.000 burgers, waaronder ongeveer 60.000 kinderen, worden begin 1942 geïnterneerd en 42.000 militairen krijgsgevangen gemaakt. Hun bezittingen worden hen ontnomen. De mannen worden gescheiden van de vrouwen en kinderen. De omstandigheden zijn in alle kampen erbarmelijk. Slechte "behuizing" in barakken en afgedankte loodsen, gebouwen of gevangenissen. Gedurende de 3½ jaar worden de kampen overvol door de vele transporten die Japanners voortdurend uitvoeren. Lees HIER meer.
Mijn moeder is op 16 jarige leeftijd met haar zuster en zwager en hun kinderen in Rotterdam aangekomen met de Sibajak 13-09-50 T.Priok 09-10-50. Ze woonden in Wijk aan Zee in Hotel Welgelegen.
Ze hebben de interneringskampen overleefd en de bersiap. Mijn moeder sprak nooit over deze tijd, mijn tantes, ooms neven en nicht ook niet. Ik weet niet of haar zuster Nel en oom Ot vanuit Rotterdam naar Amerika zijn gegaan, of rechtstreeks.
Vandaag heb ik de herdenkingsdienst op tv gekeken, en realiseerde me dat ik niets weet uit die tijd in Indië.
De verhalen die ik vanmiddag hoorde zijn verschrikkelijk, waarschijnlijk de reden waarom mijn moeder ons niets heeft verteld.
In de nacht dat ze op 51 jarige leeftijd overleed, was ze weer in het Jappenkamp, en kroop ze angstig over grond van haar kamer. Mijn vader was bij haar, maar ze was té ver weg om zich veilig te voelen. Pas na een hoge dosering morfine werd ze rustig.
De uitzending heeft meer bij me losgemaakt dan verwacht.
De vraag blijft, wil/durf ik de boeken te lezen of niet?
Peggy
Filmpje Jack en de bulldogs
Ik heb toestemming van Jack om dit filmpje te plaatsen.
Klik HIER
Lief hè?
Peggy
Siemen klimt binnen
De kat van Jack moet nog even wennen aan zijn nieuwe huis. Hij heeft eindelijk door dat hij via het 10 cm geopende raam binnen kan komen.
Jammer dat het poppetje in de hoek staat, want nu is zijn pootje die dáár telkens binnen kwam niet te zien.
Hij maakt wel een herrie, vooral 's nachts rond een uur of 04.00u. Nu begrijp ik waarom Jack maar zo kort slaapt. Ik dacht eerst dat ze wakker werd van het 1e vliegtuig, maar het zal de MAUW van Siemen wel zijn.
Klik HIER om zijn MAUUUW te horen!
Kat en muis
Jack was er niet zo blij mee. Met een schop heeft ze de dooie muis in de tuin gegooid.
Jemig, dat kan toch ook met een stukje papier!
Wat voor soort muis is dit?
Ja, een dooie!
Peggy
Verjaardagen thuis
Siemen de Kat
Dit is Siemen, de kat van Jackie. Wat een lief beest zou je zeggen als je hem zo ziet.Jack werd té moe van het heen en weer gereis naar de poes en haar nieuwe -en mijn woning, dus heb ik gezegd; “Haal hem maar hier!” Jackie blij, Siemen blij, maar peg blij?
Hij vraagt of hij op schoot mag, hij springt niet zomaar, das wel fijn voor een spast.
Het mauwen van Siemen gaat me echter door merg en been. Jack slaapt heel diep. De kat loopt over haar heen, gaat bovenop haar hoofdkussen liggen, op haar heup of rug. Het valt nog mee dat hij zichzelf nog niet om haar nekkie heeft gelegd. Vreemd dat ze soms zo benauwd wakker wordt.
Vooral in het begin is een kat irriterend; “ Miauw, mauw, MAUW, MAUW, MAAAAUUUUUW", alsof er een versterker op gezet wordt. Tis dat ik niet kan trappen anders vloog hij door het raam. O nee, ik heb dubbel glas en dan moet je sterk zijn. Daar heb ik de kracht niet meer voor.
Jack heeft hem de 2e nacht al slaapwandelend de deur uitgegooid. Het is best een lief beest hoor, als hij met een elastiekje om zijn bekkie loopt.
Hij heeft mee één keer verschrikkelijk laten schrikken.
Jack lag al in dromenland en ik sleep dit lijf het bed in. Betty helpt wel een handje/ stangetje, maar ik moet mijn benen er toch echt zelf in sleuren.
Ik ga zover mogelijk in het midden van mijn matras zitten, wurm mijn kont nog iets naar achteren en val al draaiend over de linkerkant achterover.
"MIAAAUUUW", en ik kijk in de wijd opengesperde bek en enge ogen van Siemen, ik voel zijn snorharen.
Ik schiet van schrik in een spasme, waardoor ik bijna weer uit bed lig. De kat blijft rustig liggen waar hij ligt.
Daar rollen wat vette K’s langs mijn stembanden, gelukkig heb ik niet veel tijd om achter de pc te zitten, en mag het.
Volgens mij hebben die beesten gewoon door dat je niets kunt, want meneer blijft zitten.
Ik krabbel weer overeind en start opnieuw, trek dit keer met een riempje mijn linkerbeen mee, en lig half over Siemen, en sjor de rest van mijn lijf binnen bed.
Nu nog naar beneden wurmen, en proberen om en ergens in het midden van het bed te komen.
Eindelijk ik lig, een zacht "miauw" klinkt, hij snort wat en sluit zijn geel groene ogen.
Ik ben geen kattenmens, jij wel?
Grappig Lintje voor Ans
Buuf Ans kwam vanmorgen binnen, en werd het onderwerp van ons grapje over de lintjesregen.Jack lag gezellig in bed met haar viendin Migraine, maar was nog wel zó nieuwsgierig dat ze mee luisterde naar de volgende conversatie.
"hoezo?"
"Tja, we moeten je toch een beetje op de hoogte brengen............we hebben je voorgedragen voor een lintje, omdat altijd voor iedereen klaar staat en al je vrijwilligerswerk......." Ik word schreeuwend onderbroken.
"Nee hè?"
"Ja, de burgemeester komt vanmiddag bij je langs om je een lintje op te spelden"
"NEE, je liegt het!" Ze draaide een slag in het rond van schrik.
"Het was niet makkelijk, want we moesten echt alles doorgeven wat je allemaal aan vrijwilligerswerk doet."
"NEE!"
"Ben je vanmiddag thuis?
"Nee, ik ga naar een mevrouw om boodschappen voor haar te doen"
"Waar woont ze? De fotograaf kan dan de vrijwilligster in actie zien"
Ik zag haar hals vlekkerig rood worden, en ze vertelde dat het angstzweet haar uitbrak. Tijd om te stoppen.
"Ik zie het aan je ogen, je liegt, het is niet waar!"
"Het is een geintje Ans, wij hebben niets gedaan.
De opluchting was groot, want Ans wil helemaal niet in de belangstelling staan, maar we hadden er even zin in.
Na de opluchting toch nog even zweten na het; "Maar misschien heeft iemand anders het wél gedaan"
Oh, we zijn zó gemeen.
Later kwam ze met een zak vol paaseitjes, en zei dat ze later wel moest lachen, en de grap wel kon waarderen. We moeten het alleen nooit echt doen.
Ik heb haar en lintje via de post gezonden met een heel vehaal erbij.
Ook een lintje ontvangen?
Peggy
